Ben je blind of zo?

Bijna dagelijks loopt er een slechtziende man met zijn blindengeleidehond langs ons huis. Wat mij elke keer weer treft is zijn vastberaden manier van lopen. Deze man schuifelt niet maar loopt in een behoorlijk tempo zelfverzekerd en rechtop in de richting van zijn bestemming. Zijn tempo is dusdanig dat ik mij afvraag of zijn hond hem wel begeleidt. Maar ongetwijfeld zal het dier precies op de momenten wanneer het nodig is de man laten weten dat hij moet stoppen of zijn koers moet wijzigen.

 

Persoonlijk heb ik veel respect voor blinden en slechtzienden. Met name hen die zich zoals de man die langs mijn woning loopt, niet laten beperken door hun handicap. Ik denk dat wij in het (zaken)leven veel kunnen leren van de houding en (vaak gedwongen) keuzes die mensen met een visuele beperking maken.

Zo is daar in de eerste plaats het element van het je niet laten beperken door het ontbreken van een zintuig. De man zoals beschreven, blijft niet hangen in de omgeving die hij gevoelsmatig kent en waar hij vertrouwt mee is. Integendeel, hij komt in beweging en loopt in de richting die zijn benen hem brengen. Hij vertrouwt op die delen van zijn lijf die wel functioneren zoals zijn benen. Laten wij ons niet veel te vaak beperken in het leven omdat we zeggen ergens niet het talent of de mogelijkheden voor te hebben? We zouden moeten vertrouwen op datgene wat we wel hebben en wat we kunnen in plaats van ons  laten we ons remmen door wat ontbreekt. Zo zei ooit iemand tegen mij dat het ontbreken van de juiste opleiding of diploma geen reden is om iets niet te kunnen of ongeschikt te zijn voor een taak.

 

We zouden moeten vertrouwen op datgene wat we wel hebben en wat we kunnen in plaats van ons  laten we ons remmen door wat ontbreekt.

 

Tegelijk kiest de blinde man ervoor om een hulpmiddel in te zetten. De getrainde hond is geleerd op welk moment hij moet ingrijpen om zijn baas te behoeden voor een misstap. Een samenspel tussen mens en dier wat gelijk een heel mooie weergave is van vertrouwen op en je overgeven aan de ander. In hoeverre vertrouw jij je stappen in het onbekende toe aan een ander? Laat jij je begeleiden door iemand die getraind is om dat te zien wat jij mogelijk mist? Die je behoedt voor misstappen en op tijd ingrijpt? Of loop je als een blinde zonder hulpmiddelen verloren in een open vlakte? Vertrouwen op een ander betekent niet dat je zelf niet dient te lopen of bewegen. Integendeel, je zal eerst zelf in beweging moeten komen voordat degene waar jij je vertrouwen op gesteld hebt eventueel kan ingrijpen. Hij kan pas optreden als je in beweging bent en eventueel in de verkeerde richting gaat of als er zich mogelijke gevaren voordoen.

 

Vertrouwen op een ander betekent niet dat je zelf niet dient te lopen of bewegen.

 

In het bedrijfsleven is je laten begeleiden door en vertrouwen hebben in de ander ook essentieel. Als we in de traditionele hiërarchische structuur kijken zou het zo moeten zijn dat een medewerker op zijn leidinggevende zou moeten kunnen vertrouwen en omgekeerd. De leidinggevende heeft als het goed is het grotere plaatje. Hij kent het doel waar het bedrijf naartoe onderweg is. Het is zijn taak dit doel voor ogen te houden. Doordat het doel met de medewerker is gedeeld weet deze wat er van hem verwacht wordt en kan hij het detail wat aan hem is toevertrouwt gaan toevoegen om zo met de leidinggevende het doel te bereiken. Als het zo is dat er een goede vertrouwensband is tussen leidinggevende en medewerker dan zullen zij zich herkennen in de blinde man en zijn geleidehond. De man zowel als de leidinggevende kennen het einddoel en weten dat ze daarheen moeten bewegen. De hond of de medewerker hebben een specifieke taak in het geheel van de beweging en zullen door zich daarop te concentreren ervoor zorgen dat ze samen op de bestemming komt. En ja je kan het ook omkeren. De man of de leidinggevende zijn in onderweg naar het doel en de hond dan wel de medewerker zien de mogelijke obstakels en handelen om zonder misstappen op de bestemming te komen.